ಕಾವೇರಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ… ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ? ಜೀವಾಳ ನದಿಯ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬೇಕಿದೆ ನಾಗರಿಕರ ಜಾಗೃತಿ
ಮಡಿಕೇರಿ: ಕಾವೇರಿ… ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನದಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲ; ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಜೀವನಾಡಿ, ಅನ್ನದಾತನ ಆಶಾಕಿರಣ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಪ್ರತೀಕ. ಕೊಡಗಿನ ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳು, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜನ್ಮತಾಳಿ ಹರಿಯುವ ಕಾವೇರಿ ತಾಯಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ದಾಹ ನೀಗಿಸಿ ಬದುಕಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಅದೇ ಕಾವೇರಿ ಮಾನವನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಮೂಕವೇದನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ನದಿಯ ತವರು ಜಿಲ್ಲೆಯಾದ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷ ಮಳೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಪ್ರಮುಖ ಜಲಮೂಲಗಳು ಬರಿದಾಗುವ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದ್ದು, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ತೀವ್ರ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಗುವ ಆತಂಕಕಾರಿ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಮುನಿಸಿನ ನಡುವೆಯೂ ನಾವು ಜೀವನಾಡಿ ಕಾವೇರಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ಯಾವ ನದಿಯನ್ನು ನಾವು ಪವಿತ್ರ ಎಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅದೇ ಕಾವೇರಿ ಒಡಲಿಗೆ ಇಂದು ಕಸ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಪೂಜಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಚರಂಡಿ ನೀರು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ವಿಷಕಾರಿ ಕಲ್ಮಶಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. “ನಾವು ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಮುಂದಿನ ಊರಿನವರು ಹೇಗಾದರೂ ಇರಲಿ” ಎಂಬ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮನೋಭಾವ ನದಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ.
ಆದರೆ, ಇಂದು ನಾವು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಿ ಹರಿಬಿಡುವ ನೀರೇ ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬರಲಿದೆ ಎಂಬ ಕಹಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರಿಯಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾನವನ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾವೇರಿ ಕೇವಲ ಕೊಡಗಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲ. ಇದು ಕರ್ನಾಟಕ, ತಮಿಳುನಾಡು, ಪುದುಚೇರಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಜೀವಾಳ. ನದಿಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ನಾಗರಿಕನ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.
ನಿಜವಾದ ಪೂಜೆ ಹೀಗಿರಲಿ:
ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕಸ-ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಎಸೆಯದಿರುವುದು.
ರಾಸಾಯನಿಕ ಹಾಗೂ ಚರಂಡಿ ಕಲ್ಮಶಗಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಹರಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು.
ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು.
ನದಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಲಮೂಲಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು.
ಕಾವೇರಿ ತಾಯಿ ನಮ್ಮ ದಾಹ ನೀಗಿಸುವ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು, ನಮ್ಮ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನದಿಂದ ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಬಾರದು. ನದಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಭಾವನೆ ನಮ್ಮ ಕೇವಲ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರದೆ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲೂ ಮೂಡಿಬರಬೇಕಿದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಶುದ್ಧ ನೀರು ಹಾಗೂ ಸಮೃದ್ಧ ಬದುಕನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.
